سخن مبدع اتاق مادر و کودک

من یك مادر هستم. می توانم نگرانی مادران را از نگاه شان بفهمم؛ از كارهای شان. همیشه به این فكر می كردم چرا مادران ایرانی باید بعد از تولد فرزندشان، از جامعه دور بیفتند. هر روز مادرانی را می دیدم كه دور از چشم دیگران، با نگرانی واضطراب، در گوشه ای از شهر نوزادشان را در آغوش گرفته، شیر می دهند؛ یا زیر درختی، فضای سبزی، جایی كه دور از نگاه دیگران باشد، به كودك خود رسیدگی می كنند. باید كاری می كردم؛ بنا به وظیفه انسانی و به تناسب مسئولیتی كه در سازمان پایانه ها به عهده داشتم: رسیدگی به امور بانوان.

دیگران این كار را كرده بودند؛ آنهایی كه آموزه های دینی شان به اندازه ما لبریز از توصیه به حرمت گذاری به بانوان وكودكان شان نیست؛ بنابراین بررسی وضعیت مادران در مكان های عمومی سطح شهر را آغاز كردم، تا رسیدم به پایانه، و سختی هایی كه مادران مسافر متحمل می شدند، برای رسیدگی به نوزادشان ... و سرانجام اتاق مادر وكودك با حمایت و تلاش مسئولان سازمان پایانه ها و همكاران گرامی متولد شد. پا گرفت، قد كشید و رشد كرد.

حالا مادران مسافر در پایانه ها و 8 ایستگاه مترو وبعضی از اماکن جایی دارند كه در آن می توانند بی هیچ دل مشغولی، وظیفه مادری خود را در قبال نوزاد دلبندشان انجام دهند.

استقبال آنان از اتاق مادر وكودك دلگرم مان كرد و سعی كردیم امكاناتی در شأن و جایگاه آنان كه بهشت زیر پای شان است، فراهم كنیم حالا آرزوی ما ایجاد اتاق مادر وكودك در همه مراكز همگانی كشور است، تا هیج جای این مرز و بوم، مادری برای رسیدگی به كودكش در تنگنا نباشد.